گاهي با خود مي گويم سدها چه ويرانگرند، مدفن زيبايي هاي هزاران ساله مان؛ با اين وجود نمي توان چشم ها را بي دريغ كرد از درياچه هاي آبي آرام پشت سدها، نمي توان نديد آنگاه كه برگرده شان، روستايي، عروس آسا خودنمايي مي كند.

پامنار شهيون[1] يكي از عروسان مشرف بر اين درياچه هاست كه با نوگلان پر طراوتش ايستاده تا بنوازد زخم هاي دود گرفته از شهرهاي بي هدف رشد يافته مان را؛

عروس سبز پامنار چنان بر روح آبي درياچه و آسمان لانه كرده است كه پروازت مي دهد بال در بال مرغان نغمه سازش؛

اينجا همه چيز هست، هر آنچه بايد باشد؛از كوه، درياچه و مرغزار تا فرهنگ، هنر، اصالت و... و سكوت؛

مردم با لهجه زيباي بختياريشان، دست ها را از حركت باز نمي دارند تا طبيعت بي بديلشان را بر كپو هايشان[2] نقش بندند.

زماني نخل ها آنجا در يك قدميشان بود؛ كنار رود زيباي دز؛ نخل هايي كه سر به زير آب بردند تا توربين ها به غرش درآيد.

نمي دانم توسعه اي را كه مي گويند، تا چه حد وامدار مرگ نخل ها،كتيبه ها و مقبره هايمان است؛ با اين وجود گريزي نيست، بايد باشد؛ ولي از ياد نبريم با انديشه درست مي توان به دست آورد و از دست نداد. مرگ انديشه مرگ ملتي است و مرگ را با داشته ها كاري نيست.

با بوي خانه هاي كاهگلي به هزاران سال پيش سفر مي كنم، آنقدر ريشه دارم كه هراسم اندكي مي كاهد؛

خود را مي دهم به غروب روستا و آرزو مي كنم نبينم هيچ گاه، غروب اين ديار كهن را ...

 

[1] - پامنار: پامنار، با وسعت 57 هكتار زيرمجموعه شهرستان دزفول، بخش سردشت و دهستان شهي مي باشد، كه دسترسي به آن با كمك يك جاده آسفالته از شهر دزفول به طول 45 كيلومتر امكان پذير است.

[2] - كپو: كپو، نوع خاصي از حصيربافي مختص استان خوزستان است كه مواد اوليه آن از جنوب شرقي استان خوزستان (شهرستان بهبهان) از جوانه هاي نخل تهيه مي گردد و با استفاده از پشم و كاموا نگاره هاي محلي بر آن نقش مي بندد، كپوي شهيون دزفول در كشور منحصر بفرد است.